Ο Μάνος και ο Στάθης είναι φίλοι και συμμαθητές σε
ένα «διαπολιτισμικό σχολείο». Κάθονται στο ίδιο θρανίο μέχρι που κάποια μέρα η
δασκάλα τους, η κυρία Μάρθα, τους αλλάζει θέση με αφορμή τον ερχομό δυο παιδιών
από άλλες χώρες. Η αλλαγή αυτή δυσαρεστεί τα παιδιά. Κάποια μέρα η κυρία Μάρθα
προτείνει στην τάξη να ετοιμάσουν μια πρωτότυπη γιορτή …
Ήταν μια Δευτέρα κοντά στα Χριστούγεννα και η
κυρία Μάρθα λίγο πριν φύγουν από το σχολείο τούς είπε:
— Αύριο θα κάνουμε μια γιορτούλα μέσα στην τάξη.
— Τι γιορτή; Ποιος άγιος γιορτάζει; ρωτούσαν τα
παιδιά.
— Αυτός ο άγιος δεν υπάρχει στο ημερολόγιο. Μην
ψάξετε, γιατί δε θα τον βρείτε. Είναι ο άγιος της φιλίας.
— Μα δεν έχει όνομα;
— Να τον πούμε… Φιλάγιο; φώναξε ο Μάνος.
— Να τον πούμε έτσι, συμφώνησε η δασκάλα του. Για
να τον τιμήσουμε, αύριο θα φέρετε όλοι σας ένα δωράκι για ν' ανταλλάξουμε
μεταξύ μας δώρα. Σύμφωνοι; Περίεργη γιορτή, αλλά… σύμφωνοι!
Του Μάνου το
μυαλό έτρεξε στο φίλο του το Στάθη. Ήξερε τι θα του πάρει. Ένα φακελάκι με
ποδοσφαιριστές της αγαπημένης του ομάδας. Τον Γιάννους, που καθόταν και δίπλα
του, ούτε που τον σκέφτηκε.
Την επόμενη μέρα αυτός ο άγιος της φιλίας που δεν
είχε όνομα θα πρέπει να ήταν πολύ χαρούμενος. Γιατί όλα τα παιδιά είχαν φέρει
κάτι μαζί τους, ακόμα και χαρτιά με ζωγραφιές, ακόμα και ποιηματάκια.
Η Ντανιέλλα είχε φέρει ένα ταψί πρασόπιτα να τη
μοιράσει σε όλους. Ο Γιάννους είχε φέρει ένα καλαθάκι μήλα.
— Τι θα τα κάνεις τόσα μήλα; ρώτησε το Πολωνεζάκι,
ο Μάνος. Θα τα φας όλα εσύ; Θα σκάσεις! Θα κάνεις μπαμ!
Ο Γιάννους έκανε
πράγματι μπαμ, αλλά όχι από το πολύ φαΐ. Όταν ήρθε η σειρά του να δώσει τα δώρα
του, πήρε το καλαθάκι του, στάθηκε μπροστά στην έδρα, ξανθούλης και κοντός
καθώς ήταν, με τα παραπονεμένα του ματάκια, κι άρχισε να τραγουδά με την όμορφη
φωνούλα του κάτι στα… κινέζικα, δηλαδή στα πολωνικά.
Αφού τέλειωσε το τραγούδι στη γλώσσα του, πέρασε
απ' όλα τα θρανία κι έδωσε στους συμμαθητές του ένα μήλο, λέγοντάς τους σε σπασμένα
ελληνικά: «Ντόσε την αγάπη όπως ντίνεις ένα μήλο, έτζι αμπλά!»
Όλα τα παιδιά κρατούσαν στο χέρι τους ένα μήλο που
μιλούσε για την αγάπη. Το χάρηκαν σαν να ήταν παιχνίδι. Κι άρχισαν να πετούν το
ένα στο άλλο το μήλο λέγοντας:
«Δώσε την αγάπη όπως δίνεις ένα μήλο. Έτσι
απλά».
Αγγελική Βαρελλά
